امـــر به مـــردم و فـــراموشی خـــود؟!

أَتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنسَوْنَ أَنفُسَكُمْ وَأَنتُمْ تَتْلُونَ الْكِتَابَ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ (سورۀ بقرة - آيۀ ۴۴): «آیا مردم را به خیر و خوبی امر و دعوت می کنید ولی خودتان را فراموش می کنید؟! در حالیکه شما کتاب می خوانید و آگاه بر آیات و قوانین الله هستید! آیا تعقل نمی کنید و به عقل خود مراجعه نمی کنید تا بدانید که این کار چقدر زشت و ناپسند و غیر مؤثر است؟!». آری، اگــر کسی دیگــران را امر به کاری و دعوت به چیزی می کند، ولی خودش آن را انجام نمی دهد، از دو حال خارج نیست: یا خودش به خوبی و ضرورت این امر و این دعـوت ایمــان ندارد، اما دیگران را در آن می اندازد، که خــوب در آن صــورت، زشتــی چنین امـر و دعوتی بر همگان آشکار و عیان است. یا اینکه شخص داعی و آمر، به خوبی و ضرورت آنچه که بدان  امر و دعوت میکند ایمان دارد، اما خودش از انجام دادن و عمل بدان عاجز و ناتوان است، که البته هدف قرآن این بخش است، و با توجه به اینکه معمولا این عجز و ناتوانیها ناشی از خودخواهی و عدم تحمل سختی ها در راه تحقق آیات قرآن است و معمولا بدون عذر و بهانۀ موجه و شرعی هستند، در نتیجه محل سرزنش قرآن و وحی منزل قرار گرفته اند.