بیطرفی و خانه نشینی (تماشاچیگری!)

خانه نشین و بی طرف (تماشاچی) نه دین و برنامه ای دارد، نه خط و راه و روشی! و اگر غیر از این بود و پوک و بی معنا نبود، در برابر دین و خط و راه خود احساس مسئولیت میکرد و نسبت به شکست و پیروزی آن و ضعف و قوت آن بیتفاوت نمی ماند. زیرا این جزو بدیهیات است و مثل روز روشن است که هیچ دین و خط و برنامه ای و بلکه هیچ چیزی با بیطرفی و خانه نشینی و تماشاچیگری پیشرفت و ترقی نمیکند و به مقاصد خود نمی رسد. و بهمین علت است که الله رب العالمین «جهاد با جان و مال» را بر همۀ مسلمین فرض و واجب کرده است. اصلا یک انسان چگونه میتواند نسبت به سرنوشت و شکست و پیــروزی و قــوت و ضعـف آنچه مـربوط به خود و از آن خود می داند ساکت و بی طرف باشد و در برابر رکـود و نابـودی آن خــم به ابرو نیـاورد؟!!، حالِ یک مسلمـان نیز همینطــور است، مثلا یک مسلمان چگــونه می تـواند نسبت به «وضع و سرنوشت» اسلام و مسلمین و آیات قرآن و جوامع اسلامی و بلاد اسلامی بیطرف و تماشاچی باشد و در خانۀ خود سر بی مسئولیتی را به زیر افکند؟؟!!! اگر چنین چیزی وجود داشته باشد (که وجود دارد)، آیا غیراز اینست که یا این امور را مربوط بخود نمیداند (که درآن صورت معنای اسلام و اسلامیت را نمیداند؟!) و یا اینکه از وضع وسرنوشت آنها غافل شده است؟! (که در چنین وضعی باید او را راهنمایی و اسلام و اسلامیت را به یادش آورد!). بنابر این، خانه نشینی و بی طرفی در اسلام و در میدان اسلامیت امکان ندارد، و «چنین روشی در زندگی» در تضاد با کل آیات قرآن و همۀ اجزای اسلام و مسلمانی است. اینست که یک تماشاچی همه چیزش غیرقرآنی وغیر اسلامی وخلاف زندگی مسئولانه وجهاد گرانۀ رسول الله و صحابۀ گرامی و فداکارش می باشد.