تعریف استبــداد و نظام استبـــدادی

لفظ استبداد از «بَدَّدَ» می آید، و تبدید یعنی تفریق و جداسازیِ که حاصل زور و شدّت است. و آنگاه استبداد یعنی تمایل به «تفرُّد و تک رَوی» و طلبیدن سلطه گری. و در اصطلاح سیاسی استبداد عبارتست از خودکامگی (از روی امیال و هوای خود عمل کردن) و خودسری (بنابر رأی و تشخیص خود عمل کردن و رأی و تشخیص دیگران را نادیده گرفتن) و عدم التزام (بی وفایی و عدم التزام به اصول وعدم داشتن قاعده و انضباط). و نظام استبدادی عبارتست از نظامی که استبداد و خصایلش در آن جاری و حاکمیت مییابند و ماهیت فکری و سیاسی و روش آن نظام را تشکیل میدهند. و آنچه در نظام استبدادی معتبر و بلاحدود (مطلق) است، کام و هوای مستبد، سر و سودای مستبد، و عدم التزام به اصول است. و حکومت مطلقۀ استبدادی در سایۀ «جهالت و ناتوانی» و بعضا روی «بی تجربگی و تصورات غلط» و اکثرا بوسیلۀ «زور و سرکوب» بوجود می آید، و همیشه نیز با تکیه بر زندان و کشتار و سرکوب ادامه می یابد.