نحــوۀ مـــوضع گیــری سمـــــاء

موضع گیری سماء مُبتنی بر «رفض یا تأییدِ» کلی و عامِ افکار و عقاید و یا مواضع سیاسی نیست، بلکه موضع گیری سماء دارای خصلت و ماهیت «موضوعی» است، و در آن رفـض و تأییدی چیزی «موردی و نسبی» می باشد و با توجه به موضوعات و موارد مشخص اتخـاذ می شود. به عبارت دیگر، در عین اینکه سمـــاء همه چیزِ یک کل و جریان را و تمامیت «یک فکر و سیاست» را قبول و تأیید نمی کند، اما در همان حال همه چیز آنها را نیز رفض و انکار و زیر تیغ نمی برد. بنابراین، اتخــاذ مواضع مــوضوعی در رابطه با «نظریات و پدیده های مختلف» پــایۀ روش و تصمیم گیری سماء است، چرا که: اولا در این روش، خیلی از موارد و موضوعاتِ «مثبت و معقول» نجات می یابند، عکس روش رد و رفضِ کور، که همه چیز و از جمله موارد و موضوعات مثبت و معقول، به بهانۀ وجود آنها درنظامهای دیگر قربانی میشوند. ثانیا موضع انکاری و «رفضِ کور و تجزیه ناپذیر»، خود را از موارد و موضوعات بسیاری که دارای «مـاهیت مستقــل» و بالـذات مثبـت و معقول هستند، به اتهام انتساب شان به «نظامهای فکری و سیاسی دیگر» محروم می سازد.