بسم الله الرحمن الرحیم

ســـــــــه مـــوضــــع اســاســـــــــی

تا حال بیشتر «دو موضع اساسی» بین مردم و جریانات فکری و سیاسی رایج بوده است: یکی «موضع موافق وهم رأی» و دیگری «موضع خصمانه وجنگی». بعبارت دیگر، اتخاذ مواضع معمولا روی «یا از ما بوده یا بر ما بوده» بنا شده است. نظر و عمل متعصبین و رؤسای استبدادی و استعماری نیز همینطور است، و مواضع آقای جُرج بوش دوم هم  که در رأس استعمارگران غربی قرار دارد، ازهمین خصلت دوبعدی رنج میبرد، وبا توجه بهمین مواضع دوضلعی، جهان را به دو بخش: یا با اوست یا علیه اوست تقسیم کرده است. اما آنچه سازمان موحدین آزادیخواه ایران، به تبعیت از قــرآن منــزل، روی آن تاکید می کند و می خـواهد آن را ارائه بدهد «سه ضلعـی کــردن مـواضع» و سه بُعــدی و سه جـــانبه نمــودن آنــست، بدین صــورت که: هر کسـی و هر حـزب و سازمـانی و هر نظـام و حکــومتی، می تـواند دارای «سه موضع اساسی» باشد:

۱- میتواند دارای موضع «موافق و هم رأی» باشد، در ابعاد نظری و عملی.

۲- میتواند دارای موضع «مخالف و متفاوت» باشد، در ابعاد نظری و عملی.

۳- میتواند دارای موضع «خصمانه و جنگی» باشد، در ابعاد نظری و عملی.

و حاصل مستقیم این وضع جدید و این میدان سه ضلعی، آزادی و مردم سالاری و کثرت گرایی است، وضعی که بودن آن، و در یک میدان دو ضلعی، امکان نخواهد داشت. زیرا وقتیکه بعد از خود چیزی جز دشمن جنگی دیده نمی شود، و بجز خود کسی به رسمیت شناخته نمیشود و حق وجود به کسی داده نمیشود، و «راه انصحار طلبی» در پیش گرفته میشود، آزادی و مردمسالاری و کثرت گرایی چگونه می تواند بوجود بیاید؟! چنین چیزی امکان ندارد. اما زمانیکه این نتیجه حاصل شد و این اصل برسمیت شناخته شد که بعد از خود و راه و روش و موضع خود، راه و روش و موضع دیگری هم وجود دارد، اما با راه و روش و موضع خود متفاوت و با روش کار و حرکت خود مخالف است، آنوقت دروازۀ آزادی و مردمسالاری و کثرت گرایی باز میشود و عبور از «وضع استبدادی» میسر می گردد. لازم بذکر است که مواضع نظری وعقیدتی، در بیشتر موارد، و در صورت وجود انسجام و التزام، مقدمۀ مواضع عملی هستند، و هنگام بوجود آمدن زمینه ها، مواضع نظری و عقیدتی، منتهی به مواضع عملی وسیاستهای اجرایی میشوند. عکس این واقعیت نیز درست است، و معمولا مواضع عملی وعملکرد سیاسی، بیانگر مواضع نظری و عقیدتی هستند و از آنها سرچشمه میگیرند.

البته باید تـوجه داشت که «در رابطه با هریک از مواضع اســاسی» سطـوح مختلف و متعددی وجود دارد، و هیچ یک را نمیتوان در یک سطح ومیزان و دریک وجه و انگیزه خلاصه نمود. مثلا دربارۀ توافق وهم رأی بودن، «سطوح و مراحلی» وجود دارد، که از توافق وهم رأی بودن در اصول گرفته تا توافق وهم رأی شدن در فروعات و جزئیات را در بر میگیرد. بدینصورت، همانطورکه توافق وهم رأیی میتواند در اصول اساسی خلاصه شود، همین توافق وهم رأیی، میتواند به حد اکثر خود نیز برسد و بالاخره به اتحاد وهمبستگی منتهی شود. این وضع در رابطه با موضع مخالف ومتفاوت هم صدق میکند، و درآنجا نیز، مراتب و درجات وجود دارد، وهمۀ مخالفان و دگراندیشان در یک سطح قرار نمیگیرند. بنابراین، هرمخالف و متفاوتی باید «بصـورتی جداگـانه» ارزیابی شود، و میزان تخــالف و تفــاوت آنها بصورتی مجزا ارزیابی و نگریسته شود. دربارۀ مـوضع خصمانه و جنگی هم وضع به همین منــوال است، و در این میــدان نیز «مــراتب و درجـات» وجــود دارد، وهمانطور که موضع خصمانه و جنگی میتواند خفیف و در حد اقل خود باشد، این امکان هم وجود دارد که چنین موضعی به حد اکثر شدت و عداوت و کینه توزی برسد.

سازمــــان مـــــوحدین آزادیخــــواه ایــــران

۹ جمادی الاول ۱۴۲۷ – ۱۵ خرداد ۱۳۸۵