بسم الله الرحمن الرحیم

ســـــــــه مـــوضــــع اســاســـــــــی

تا حال بیشتر «دو موضع اساسی» بین مردم و جریانات فکری و سیاسی رایج بوده است: یکی «موضع موافق وهم رأی» و دیگری «موضع خصمانه وجنگی». به عبارت دیگر، اتخــاذ مواضع معمولا روی «یا از ما یا بر ما بوده» بنا شده است. نظر و عمل متعصبین و رؤسای استبدادی و استعماری نیز همینطــور است، و مواضع آقای جورج بوش دوم هم  که در رأس استعمارگران غربی قرار دارد، از همین «خصلت دو بعدی» رنج می برد، و با توجه بهمین مواضع دوضلعی، جهان را به دو بخش: یا «با اوست یا علیه اوست» تقسیم کرده است. اما آنچه سازمان موحدین آزادیخواه ایران، به تبعیت از قـرآن مُنـزَل، روی آن تاکید می کند و می خواهد آن را ارائه بدهد «مـواضع سه ضلعـی» و سه بُعدی و سه جانبه نمودن آنست، بدین صورت که: هر کس و هر حزب و سازمانی و هر نظام و حکومتی، می تواند دارای «سه موضع اساسی» باشد:

۱- میتواند دارای موضع «موافق و هم رأی» باشد، در ابعاد نظری و عملی.

۲- میتواند دارای موضع «مخالف و متفاوت» باشد، در ابعاد نظری و عملی.

۳- میتواند دارای موضع «خصمانه و جنگی» باشد، در ابعاد نظری و عملی.

و حاصل مستقیم این وضع جدید و این میدان سه ضلعی، آزادی و مردم سالاری و کثرت گرایی است، چیزی که وجود آن در یک میدان دو ضلعی نا ممکن و محال خواهد بود. زیرا وقتیکه بعد از خود و نظرات و روش خود، چیزی جز دشمن جنگی دیده نمی شود، و بجز خود و مواضع و اهداف خود، کسی به رسمیت شناخته نمی شود و حق وجود به کسی داده نمی شود، و در این راستا «راه انصحار طلبی» در پیش گرفته می شود، آزادی و مردمسالاری و کثرت گرایی چگونه می تواند بوجود بیاید؟! چنین چیزی غیرممکن است. اما زمانی که این نتیجه حاصل گردید و این اصل به رسمیت شناخته شد که بعد از خود و راه و روش و موضع خود، راه و روش و موضع دیگری هم وجود دارد، اما با راه و روش و موضع خود «متفــاوت» و با روش کار و حرکت خود «مخالف» است، آن وقت «دروازۀ» آزادی و مردمسالاری و کثرت گرایی باز شده و عبور از «وضع استبــدادی» مُیَسَّر می گردد. لازم به ذکــر است که مواضع نظری و عقیدتی، در بیشتر مــوارد، و در صورت وجــود انسجــام و التــزام، مقــدمۀ مواضع عملی هستند، و هنگـــام به وجــود آمدن زمینه ها، مواضع نظری و عقیدتی، منتهی به «مواضع عملی» و سیاست های اجرایی می شوند. عکس این واقعیت نیز درست است، و معمولا مواضع عملی و عملکرد سیاسی، بیانگر مواضع نظری و عقیدتی هستند و از آنها سرچشمه می گیرند.

البته باید تـوجه داشت که در رابطه با هر یک از «مواضع اسـاسی» سطــوح مختلف و متعــددی وجود دارد، و هیچ یک را نمی توان در یک سطح و میزان و در یک وجه و انگیزه خــلاصه نمود. مثلا دربارۀ توافق و هم رأی بودن، «سطوح و مراحلی» وجــود دارد، که از تــوافق و هم رأی بودن در «اصول» گرفته، تا توافق و هم رأی شدن در «فروعات و جزئیات» را در بر می گیرد. بدین صورت، همانطور که توافق و هم رأیی، می تواند در اصـــول اساسی خلاصه شود، همین توافق و هم رأیی، میتواند به حد اکثر خود نیز برسد و بالاخره به «اتحاد و همبستگی» منتهی شود. این وضع در رابطه با «موضع مخالف و متفاوت» هم صدق می کند، و در آنجا نیز، مراتب و درجات وجــود دارد، و همۀ مخالفان و دگراندیشان در «یک سطح» قرار نمی گیرند. بنابر این، هر مُخــالف و مُتفــاوتی باید «بصورت جداگانه» ارزیابی و نگریسته شود، و میزان تخالف و تفاوت آنها مستقلانه مورد توجه و مد نظر قرار گیرد. دربارۀ «موضع خصمانه و جنگی» هم وضع بهمین منوال است، و دراین میدان نیز «مراتب و درجات» وجود دارد، و همانطورکه موضع خصمانه و جنگی میتواند خفیف و در حد اَدنای خود باشد، این امکان هم وجود دارد که چنین موضعی به حد اکثر شدت و کینه توزی برسد.

سازمــان مُــوَحِّدین آزادیخــواه ایــران

۹ جمادي الاول ۱۴۲۷– ۱۵ خرداد ۱۳۸۵