بسم اللّه الرحمن الرحيم

تاریخچۀ سازمان موحدين آزاديخواه ايران

سازمان موحدين آزاديخواه ايران (سماء) از آغاز تا حال (۱۵ آذر ١٣٧٩) سه مرحلۀ اساسـى را طی کرده و وارد مرحلۀ چهارم شده است، و هر يک از اين مراحل دورۀ زمانى خاصى را بدين ترتيب در بر مى گيرند: مرحلۀ اول از زمستان ۱۳۶۲ شروع می شود و تا ۵ تير ١٣٧٠ امتداد مى يابد. اين مرحلۀ ٨ ساله دورۀ پايه ريزى خط و منهج موحدين آزاديخواه ايران و مقدمات تأسيس سازمان موحدين آزاديخواه ايران را تشکيل می دهد، و بيشتر اين دوره صرف دعوتگریهای فکرى - عقیدتی و فعالیتها و روشنگریهای سياسى گرديد. مرحلۀ دوم از ۵ تير ١٣٧٠ آغاز و تا ۱۵ آذر ١٣٧٣ به طول می انجامد، و اين مرحله دورۀ تأسيس تشکيلات و تدوين افکار و عقايد سماء و گسترش فعاليتهاى سیاسی سماء و هجرت اعضاء به ممالک همسايه است. مرحلۀ سوم شامل ۱۵ آذر ١٣٧٣ تا ۵ تير ماه ١٣٧٩ می گردد و مرحلۀ اعلام موجوديت بحساب می آید، مرحله اى که همراه با خطرات و مصائب زيادی بوده و در عين حال مرحله اى پر امتحان و پر تجربه است. اما مرحلۀ چهارم که حالا (۵ تيرماه ١٣٧٩) رسما آغاز شده است، دوره اى با کيفيت و انسجام بيشتری بوده و تجربيات سه مرحلۀ قبلى را پشت سر خود دارد، و در هر بعدى، اعم از فکرى، سياسى، و تشکيلاتى، از جمع بندى گذشته و از آخرين اوضاع و احوال زمان و مکان (سياسى، اجتماعى، فرهنگى، اقتصادى، سلطۀ جهانى، و غيره) بهره مند می باشد، و در واقع مرحله اى نوين و پخته تر از مراحل قبلى است. اينست که اين مرحلۀ جديد (چهارم) مستحق تسمیۀ «کيفيت و انسجام بيشتر» است.

بنيــاد و ريشــه هاى سمـــــــــاء

بنياد و ریشۀ سازمان موحدين آزاديخواه ايران (سماء) در نصوص و مبادی توحیدی - و حیانیِ قرآن قرار دارد، کمااینکه اهداف و مقاصدش آرزوی دیرینۀ جوامع اسلامى و بیانگر عقايد و خواستهاى اهل اسلامیت و مسلمانی است. این بنياد و ريشه زمانى به عمق ۱۴۰۰ سال و مکانى به وسعت ۶۰ مملکت و جمعيتى به حجم يک ميليارد و چند صد ميليون نفر را در بر می گيرد، و این بنیاد و ریشه همان رسالت توحیدی و دین پایدار اسلام است. اما اگر اين بنيان و ریشۀ سماء است (و تا این اندازه عمیق و عظيم است، همانند شجرۀ طيبه اى که ريشه هايش در عمق زمین و زمان است و هر آن به اذنِ اللّه میوه می دهد)، لکن این بنيان مرصوص هر آن (و بنابر زمینه ها) شاخ و برگ و ميوه هاى تازه و جدید می دهد؛ و ان شاء اللّه سماء یکی از این میوه های «تازه و جديدش» می باشد. دليل اصلى ظهور سماء مقابله با شرک و استبداد و مادیتی است که فرد و جامعه را اسير و فرسوده کرده و زمين و زمان را به تباهى کشانده و همه چيز و همۀ ابعاد زندگى بشری را فاسد و راکد نموده است. موحدین آزادیخواه در پی آنند که با زائل کردن اين اضداد بنیادین و دوامدار بشری، يک وضع توحيدى و آزاديخواهانه و عدالت طلبانه به فرد و جامعه و خاصتا در سرزمين ايران و به مردم مظلوم ايران ارائه دهند، تا در سایۀ آن امکان يک زندگى انسانى و توحيدى و رشد يابنده فراهم شود و راه تکامل و ترقى باز و آزاد گردد. بدين شيوه (و در سایۀ تدیُّن توحیدی) مردم ايران می توانند صاحب آن حياتى شوند که لايق بشر مُسلِم و رشد یابنده است، و آن مملکتی که قانونمند و منضبط است، و آن جامعه اى که داراى عدالت و توازن است، و آن نظام سياسی که حاکم آن بر پایۀ آزادى و انتخابات و رأى اکثريت مردم زمام امور را بدست می گيرد. بدین ترتیب، سماء يک خط و منهج فکرى - فرهنگی - سياسى است، که در چهارچوبۀ يک تشکيلات انتخابی فعاليت و حرکت مى کند. اين جریان و اين تشکيلات عقيدتى و فرهنگی و سياسى، منادی اسلام اجتهادى و روشن انديشى اسلامى است، و مصادر فکر و عمل و روش آن، قرآن منزل، قانونهاى علمـى، سنت مُسلـم نبوی، و عقل بشرى هستند. از این جهت، اسلام اجتهادى (توحيد و آزادی)، مايه و محتواى سماء بوده، و آزادى بیان و انتخاب، استقلال فرد و جامعه، اتحاد مسلمين، رشد فراگير، و عدالت اسلامى، هدفهاى اساسى آن می باشد.

١- مرحلۀ پايه گذاریِ خط و منهجِ فکرى - سياسى

زمان پايه گذارى خط و منهج موحدين آزاديخواه، زمستان ۱۳۶۲ (هـ - ش) و مکان آن خانه (پيرانشهر) و پايه گذار آن موسى عمران (على تشارُکى) است. اين مرحلۀ مقدماتى ٨ سال بطول انجاميد (۶۲ - ۷۰) و زمينه ساز تاسيس سازمان موحدين آزاديخواه ايران گرديد، مرحله ای که اکثرا صرف فعالیتهای فکرى، مطالعات، دعوتگرى، و روشنگريهاى سياسى گرديد. در اين کار فکرى و روشنگرى سیاسی، اصل بر شناساندن فکر و روش اسلامی - توحیدی قرار داده شد، آنطور که قرآن مبين و سنت مُسلَم نبوى بیان کرده اند و وحى تکوينى و قانونهاى علمی و عقلانیت بشری روی آن صحه می گذارند، و در سایۀ اين منابع اصيل و حقيقى و با تکيه بر اصل «اجتهاد زنده و راهگشا» يعنى اجتهاد در زمان و مکان تشريح و ارائه می گردد. اين اسلاميت، با تکيه بر خواست و رأى مردم و بنابر انتخابات آزاد، میخواهد حاکميت پيدا کند و به راه و روش و قانون زندگى مسلمين در آيد. در اين مرحله، علاوه بر طرح و ارائۀ افکار و عقايد و اهداف موحدين آزاديخواه، وضع عقيدتى، سياسى، اقتصادى، فرهنگى، و اخلاقى موجود و حاکم و تحميل شده نيز عمیقا مورد نقد مورد قرار می گرفت، وخاصتا مقابله با سلطۀ استبداد و شرک و ماديت موجود (که در نظام ولايت مطلقه تجلى پيدا می کرد) اساسی ترين بخش رد و نقد موحدين آزاديخواه را در بر می گرفت. البته از نقد و روشن گرى نسبت به عقايد و امور سنتـى و خرافه آمیز هم نمى شد غافل ماند و موحدين آزاديخواه در اين باره نيز به وظايف خود عمل می کردند. خلاصه در دوران هشت سالۀ پايه ريزى، فعالیتهای زیادی صورت گرفت و پيشرفتهاى خوبی نصيب موحدين آزاديخواه شد، و کار و فعاليت آن دوران، بدليل علنى و نيمه علنى بودنش، توانست در سطح اجتماع و در مدارس و دانش سراها و در ميان ملاها و طلبه ها جريانى بپا کند و به دانشگاهها نيز سرايت نمايد. و چون کار موحدين آزاديخواه از يک طرف اکثرا «فکرى و عقيدتى» بود و روی توحید و نصوص وحیانی تأکید می کرد، و از طرف ديگر روش فعالیت مبنای «استدلالى و نو انديشانه» داشت، در نتيجه زمینۀ گسترش برنامۀ موحدين آزاديخواه بين اقشار مختلف فراهم گردید. اما همينکه حضور موحدین آزادیخواه محسوس و جدى شد و جريانى پديد آورد و به سرعت به شهرهاى ديگر کشيده شد، نظام ولايت مطلقه نتوانست آن را تحمل نمايد، و با بستن همۀ راهها و محروم کردنها و سرانجام دستگيرى و بازداشت موسى عمران (على تشارکى) زمينه هاى فعاليت علنى و نيمه علنى موحدين آزاديخواه نیز از بين رفت، و بدين شیوه، نظام ولايت مطلقه بار ديگر ماهيت استبدادى خود را عملا به نمایش گذاشت؛ و از همينجا بود که کار و فعاليت غير علنى و سرى موحدين آزاديخواه آغاز گرديد.

 موسى عمران، پايه گذار خط و منهج موحدين آزاديخواه، علاوه بر محروميت قبلى از همۀ حقوق ايرانى بودن (منجمله از دانشگاه و کار و استخدام و حتى از شناسنامۀ ايرانى!) در اوايل آبان ۱۳۶۷ توسط ادارۀ واواک خانه (پيرانشهر) بازداشت گردید، لکن بعد از يک ماه بازجويى آزاد شد. اين آزادسازی بدین خاطر بود که نظام ولايت مطلقه از طرفى چيزى در دست نداشت که بدان تمسک جويد و حبس و بازداشت بيشتر او را توجيه نماید؛ و موسى عمران با ارائۀ اصلِ: «فعاليتهاى ما در خيابانها و اماکن عمومى بوده است» ادارۀ واواک استبدادى را دست خالی گذاشت. از طرف ديگر چون کار و فعاليت موحدين آزاديخواه، علنى و اسلامى بود و موسى عمران بعنوان مبارزى مسلمان در منطقه و نزد جريانات اسلامى و اقشار تحصيل کرده و ملاها شناخته شده بود، تمايل چندانى به زندانى کردن بيشتر او نداشتند. زیرا اين مسئله (و تداوم زندانی کردنش) می توانست به گسترش غير منتظرۀ کار موحدين آزاديخواه بيانجامد، و در نتیجه نظام استبدادى چاره را در آزاد کردن ایشان و در عين حال بى زمينه ساختن کار و فعاليت موحدين آزاديخواه جستجو می کرد. قابل ذکر است که موسى عمران قبل از بازداشت توسط نظام ولايت مطلقه چهار ماه (از اول تابستان تا آخر مهر ۱۳۶۷) در زندان يکى از گروههايى بود که در منطقه فعاليت داشتند؛ و دليلى که براى اين عمل خلاف و استبدادى ذکر می کردند چنین بود که می گفتند: کار و فعاليت اسلامى ایشان مانع مبارزۀ ملى! ماست. طبعا بعد از آزادى موسى عمران از زندان ولايت مطلقه همه چيز بهم خورد؛ زيرا ايشان به قيد «ممنوع الملاقات» آزاد گرديد؛ و بدین جهت نه ایشان می توانست با کسى ملاقـات و گفتگو نمايد! و نه ديگران می توانستند با ايشان ملاقات و گفتگو داشته باشند؛ و بدین شیوه همه چيز وارد مرحلۀ جديدى گردید، و گويى نظام ولایت مطلقه اول و آخر پیام موحدين آزاديخواه را فهميده بود. بعد از آن بصورت طبیعی هر چيزى سرى گرديد، ملاقاتها سرى گرديد، و فعاليت علنى بکلى از میان رفت. به تبع چنین اوضاعی برخی تصور کردند همه چيز از بين رفت؛ غافل از اينکه همه چيز سرى و مخفى! گشت. و چون موحدين آزاديخواه براى مرحلۀ کار سرى و غير علنى پيش بينى هايى کرده بودند، توانستند از عهدۀ اين مرحله هم بر آيند. فراموش نشود که موسی عمران در بازداشتگاه نظام ولایت مطلقه تلاش کرد راهى پيدا کند تا بلکه بتواند به فعاليت توحيدى و روشنگرانۀ خود ادامه دهد؛ و بدین جهت به ادارۀ واواک این نظام استبدادی پيشنهاد کرد که به او اجازه دهند به کار «امر به معروف و نهى از منکر» بپردازد، و اين پيشنهاد را کتبا به آنها ارائه داد. واواکيان ولایت مطلقه هم در جواب ایشان گفتند که آيا پخش و تبليغ کتب دانشمندان مسلمان از جمله کتب على شريعتى را جزو امر به معروف و نهى از منکر مى دانيد؟ موسى عمران هم در جواب گفت که بله پخش کتب دانشمندان مسلمان جزو امر به معروف و نهی از منکر می باشد. در نتيجه ادارۀ اطلاعات (واواک) پيشنهاد ايشان را رد نموده و گفتند شما نمی توانید حتى «مصحف قرآن» را به کسى بدهيد.

 بعد از آزادى موسى عمران در پاييز ۱۳۶۷ همه چيز زير نظر قرار گرفته بود! و نظام ولايت مطلقه دنبال بهانه اى می گشت؛ و می خواست با اقداماتى که عواقب کمترى برايش داشته باشد کار موحدين آزاديخواه را يکسره نمايد. اين اوضاع، موحدين آزاديخواه را به اين نتيجه رساند که براى استمرار مبارزه چاره اى جز اختفاء و هجرت باقى نمانده و مرحلۀ مبارزۀ سرى گريز ناپذير شده است. بدين جهت «مرحلۀ مبارزۀ سرى» آغاز گرديد، مرحله اى که حالا هم ادامه دارد. قابل ذکر است که اولين کار اين مرحله، مراعات سری بودن ملاقاتها و جلسات بین دوستان و همراهان بود، که به سلامت سپرى گرديد. دومين کار اين مرحله، موضوع هجرت موسى عمران به خارج از مملکت بود، که در نشستهاى سرى مقرر گرديد، و قرار شد بعد از ايشان حفظ ارتباطات و کارهاى داخلى به جمعى از افراد واگذار شود. بر اين اساس، موسى عمران به قصد هجرت به سربازى رفت! کاری که (سربازی) خواست نظام ولایت مطلقه بود؛ و به بهانۀ غيبت ايشان از قتال برای این طاغوتیان (و با دخالت ادارۀ واواک) به بيش از ۴۰ ماه! افزايش یافته بود. نسبت به اقدام اضطرارى، موسی عمران دو موضوع را مدنظر داشت: هم نظام استبدادى را مشغول کرد، و هم برگه اى تهيه نمود که بوسیلۀ آن بتواند از شهر خویش! خارج شود. بدين صورت ایشان بعد از ۶ روز سربازى در پادگان آموزشی صفر یک تهران توانست از مرخصى نوروزى استفاده کند و يکسره راهى مرزهاى ايران و عراق گردد. بلی، ادارۀ اطلاعات (واواک) از تصميم غيره منتظرۀ موسی عمران براى رفتن به سربازى نگران بود و حتى چرايى آن را مي پرسيدند؛ در حالی که این کار جبر خودشان بود! لکن در آستانۀ تحقق آن با نگرانی از ایشان سؤال می کردند که چرا به سربازی می روی؟! البته در اندک زمانى ثابت شد که نگرانى عمال استبدادی بجا بوده و آنها می دانستند که اوضاع از چه قرار است. و بالاخره ثابت شد که هميشه اين نظام استبدادى است که اسير انسانهاى مصمم است، نه انسانهاى مُصمّم اسير نظام استبدادى. دليل هجرت موسى عمران مشخص بود: از يک طرف عدم امکان هر نوع فعاليت و حتى عدم امکان يک زندگى عادى، و از طرف ديگر، احتمال دستگيرى مجدد يا قتل مخفيانه می رفت، و همین بود که هجرت به خارج از ایران را اجتناب ناپذير می ساخت. بر این اساس، پايه گذار خط و منهج موحدين آزاديخواه در اولين روزهاى بهار ۱۳۶۸ و بعد از ۶ سال دعوتگرى و مبارزات توحيدى و آزاديخواهانه راه هجرت و آوارگى در پيش گرفت، اما حاضر نشد تسليم نظام استبدادی و تهديد و تطميع و حتى عملکرد ضد انسانى و ضـد اسلامى آن گردد. همانطور که فوقا ذکر گرديد در طول زمستان ۱۳۶۷ بحث و بررسى زيادى روى کار و فعاليت آيندۀ موحدین آزادیخواه صورت گرفت، اما چون نظام استبدادىِ ولايت مطلقه صد فى سبيل الله بود، چاره اى جز هجرت باقى نماند. بدین ترتیب، این هجرت اجباری و اجتناب ناپذیر بالاخره جامۀ عملی پوشید، و قبل از حرکت به کردستان عراق، برنامه ها و ترتيباتى که لازمۀ استمرار مبارزه بود، براى همراهان و پيروان خط و مَنهج موحدين آزاديخواه مقرر گرديد.

 کار و فعاليت موحدين آزاديخواه در طول مرحلۀ پايه ريزى دو وجه داشت: يکى وجهۀ علنى و ديگرى وجهۀ غير علنى. مهمترين کارها و فعاليتهاى علنى موحدين آزاديخواه در آن دوره عبارت بود از تعليم روخوانى قرآن در خانه ها و مساجد و اماکن عمومى، بحث و مشاجرات آزاد در مدارس و مساجد و شوارع، معرفى کتابهای مختلف به جوانان و تحصیل کردگان، و کارهای دیگری که در این راستا قرار داشت. و اما مهمترين کارها و فعاليتهاى غير علنى موحدين آزاديخواه، يکى تشکيل دروس فکرى - سياسى خاصی بود که تنها افراد معتمد و شناخته شده در آن شرکت می کردند، برنامه اى سراسرى که افراد هم مسیر با موحدين آزاديخواه از ٨ الى ٩ شهر در آن حضور مى يافتند، و کار اين دروس به عهدۀ خود موسى عمران قرار داشت. و مشخصا مُحتوای اين دروس عبارت بود از تفسير قرآن و ارائۀ افکار و عقايد موحدين آزاديخواه و همچنین بحث و بررسیهاى اسلامى. لازم به ذکر است که برنامۀ اين دروس فکرى – سياسى، مستمرا از پاييز ۱۳۶۵ تا بهار ۱۳۶۷ (هـ - ش) ادامه يافت، لکن از دروس اين برنامۀ ماهانه و مؤثر متاسفانه تنها ۵ نوار صوتى باقى مانده است. يکى ديگر از کارها و فعاليتهاى غير علنى آن مرحله، تهیۀ يک برنامۀ مکتوب و منظم و نسبتا جامع مطالعاتى، عملى، تربيتى، و تفر يحى بود، که در حقيقت تشابه زيادى به يک «مرامنـامه و اساسنـامۀ اوليه» داشت، برنامه ای که اکنون هم نزد سماء محفوظ است و سند بزرگى از فعاليتهاى آن دوران بحساب می آید. اين برنامه در بهار ۱۳۶۶ (هـ - ش) تهيه و ارائه گرديد، و عليرغم اوضاع نامناسب و فضای جنگی و فاصلۀ کمى که با هجرت موسى عمران داشت، اثرات زيادى از خود بجا گذاشت و در گسترش تفکر توحيدى و آزاديخواهانه نقش بسزايى ايفاء کرد. البته از اين برنامه در مراحل بعدیِ مبارزه هم استفاده بعمل می آمد (و طبعا حالا هم قابل استفاده می باشد)، و خاصتا بخش علمی و مطالعاتى آن بسيار وسیع و مفيد است.

بعد از هجرت موسى عمران، صحنۀ فعاليتهای موحدین آزادیخواه ظاهرا خاموش تر گرديد، و بدين خاطر نظام ولايت مطلقه احساس آسودگى می کرد. اما در عين حال (بنابر اصرارى که در بازگشت موسى عمران به خرج مى داد)، نگران آنهم بود که مبادا از جایی که آن را پيش بينى نمى کند اين حرکت دوباره شعله ور و مبارزۀ موحدين آزاديخواه با وسعت بيشترى سر برآورد. توجه بدین مسئله و سعى در منحرف کردن استبداد ولايت مطلقه اقتضا مى کرد که ملاقاتها و رفت و آمدها مخفيانه صورت گيرند. و چون اقامت موسى عمران در منطقۀ مرزى (منطقۀ سونه) يک سال و نيم بطول انجاميد و در عين حال چيز ملموسى رخ نداد (صرف نظر از فعاليت و دعوتی که در مرزها و محل معاملات مردم صورت می گرفت) احساس آسودگى نظام ولايت مطلقه چيره تر شده بود و بيش از پيش تصور می کرد که خوب فردى بود و رفت. لکن واقعيت چيز ديگرى بود: موسى عمران آن منطقه را بدليل آتش بسى که بين نظام ولايت مطلقه و نظام بعثى صدام حاصل شده بود، و همچنين به علت مشاکل سياسى ديگرى که در آن منطقه وجود داشت، مناسب مبارزه تشخيص نداد، و در نتيجه در پى محيط ديگرى براى حضور در آن و جهت استمرار مبارزه بر آمد. بدین صورت، بعد از يک سال و نيم اقامت اضطرارى در مرزهاى کردستان عراق، بنابر هماهنگی ها و قرارهايى که ترتيب داده شده بود به شیوۀ مخفيانه در ١٨ مرداد ۱۳۶۹ به داخل ایران برگشت؛ و بعد از دو هفته بحث و گفتگو با همراهان و بررسى مسائل و نحوۀ استمرار مبارزه راهى پاکستان گرديد.

حضور موسى عمران در پاکستان در این مرحله ۵ ماه بطول انجامید، و بعد از ۵ ماه حضور در پاکستان و تلاش و فعالیت جهت ايجاد مکان مبارزه و زمينه هاى حضور در آن ديار، دوباره به داخل ایران باز گشت. اين بازگشتِ مجدد و فراهم شدن امکان زندگى مخفيانه، زمينه هاى يک کار فکرى - سياسیِ فعالى را فراهم نمود، و در طول يک سال و چهار ماهى که بدين صورت سپرى شد، علاوه بر اينکه صفوف موحدين آزاديخواه به نحو بیسابقه اى گسترش پيدا کرد، مبارزهٴ فکرى - سياسى موحدين آزاديخواه نيز وارد مرحلۀ جديدى گردید، مرحله اى که حدود ٨ سال برايش کار و زمينه سازى شده بود. اين مرحله عبارت بود از «انتقال مبارزه از شکل و شيوۀ دعوتگرانه به شکل و شيوۀ تشکيلاتى»، تشکيلاتى که مَجراى اهداف موحدين آزاديخواه و زمينه ساز تطبيق افکار و عقايد آنها تلقى مى شد. روی این اساس و در سایۀ تثبیت خط فکرى - سياسیِ موحدين آزاديخواه و گسترش نيروهاى انسانى و امکان تجمعى که براى آنها فراهم شده بود، امکان ظهور تشکيلات موحدين آزاديخواه ميسر گردید، و در ۵ تير ماه ١٣٧٠ سازمان موحدين آزاديخواه ايران در شهر سابلاغ (مهاباد) تاسيس گشت. در اين تأسيس مبارک و فرخنده، از طرف موسى عمران (على تشارکى) به عنوان مؤسس سمـاء ۶ ساعت بحث و سخنرانى رسمى ارائه گرديد، که حاصل آن ۶ نوار صوتى شدند. اين نوارها که به «بحثهای تأسيس» موسومند به سه موضوع اساسى پرداخته اند: نوارهای اول و دوم به تاریخچۀ فعاليت و مبارزۀ موحدين آزاديخواه و دلايل انتقال مبارزه از شکل و شيوۀ دعوتگرانه به شکل و شیوۀ  تشکيلاتى پرداخته اند. نوارهاى سوم وچهارم به توحيد و محتواى آن نزد موحدين آزاديخواه اختصاص دارند. و نوارهاى پنجم و ششم نيز آزادى و آزاديخواهى را از ديدگاه توحيدى اسلام مورد تجزيه و تحليل قرار می دهند و موضع موحدین آزادیخواه را در اين رابطه روشن می سازند.

٢- مرحلۀ تأسيس سازمانِ موحدين آزاديخواه

بعد از تأسيس سازمان موحدين آزاديخواه ايران (سماء) در داخل مملک، به علت وضعيت استبدادی و نا امنى و احتمال کشف و دستگيرى توسط نظام ولايت مطلقه، تصميم بر هجرت به پاکستان گرفته شد، تا اينکه نکند این نظام استبدادی به طريقى از اين حضور و کارها مطلع شود و همه چيز بهم بخورد. اما چون در مرزهاى ايران و پاکستان مشاکلى پديد آمد، کار هجرت حدود يکسال به تاخير افتاد، و در نتيجه موسی عمران و اعضای سماء در این مدت ناچار شدند که در شهرهاى مختلف «خانه هاى سازمانى و تشکيلاتى و سرى» براى سکونت و فعاليت خود داير نمایند. در طول اين تأخير يک ساله (که خوشبختانه خيلى سودمند و مؤثر واقع شد) در چندین شهر این نوع خانه ها داير گردید، لکن با وجود همۀ احتياطهای ضروری اين خانه ها دو بار کشف شدند (در مهاباد و سقز، گرچه کشف خانۀ مهاباد قبل از تاسيس بود)، و به سبب آن موسى عمران و اعضاى همراه دچار مشکلات زيادی شده و منجر به آوارگى آنها در دشت ها و روستاها گرديد و حتى به مرز دستگيرى رسيدند. البته اين مشاکل امنیتیی نه ناشی از هوشيارى عمال استبدادی، بلکه اکثرا از سهل انگارى افراد و یا حوادث غيره منتظره نشأت می گرفت. بدنبال تاسيس سماء و ابراز آمادگی اعضاء و اختيار بنيانگذار سماء بعنوان رهبرى، کارها و فعاليتهاى فکرى، سياسى، و تشکيلاتى، با نظم و انسجام بيشترى صورت می گرفتند، و اين انضباط، هم رهبرى و اعضاء را از گزند نظام استبدادى محفوظ کرد و هم گسترش بيشتر سماء را ميسر گرداند. بعد از آن، تعيين سلسله مراتب در سماء از جمله ايجاد يک حلقۀ امنيتى اوليه نيز امکان پذير گشت و اين اقدامات پایه های تشکيلات موحدين آزاديخواه را عينيت بخشيدند.

طی حضور شانزده ماهۀ داخل ایران، فعاليتهاى فکرى، سياسى، و تشکيلاتى، تنوع و گستردگى زيادى داشت، و اگر امکان حضور بيشتر ميسر می گشت، اکیدا مبارزۀ موحدين آزاديخواه می توانست به يک جنبش بزرگتر منجر شود، اما متاسفانه زمینۀ چنین کاری وجود نداشت، کمااینکه در اين راستا و براى حضور طولانی تر در داخل مملکت، تلاشهاى زيادى صورت گرفت، لکن با اعلام موجوديت مشاکل زيادى پيش مى آمد و آمادگى مقابله با چنين مشکلاتی بوجود نيامده بود. همين بود که حتى سعى زيادى بعمل آمد تا لااقل هجرت به مرزهاى ايران و عراق صورت گيرد و براى تحقق آن به اين مکانِ مناسبتر (و نزديکتر)، سفـرها و تحقيقات زيادى صورت گرفت، اما نتیجۀ ملموسى عاید نگردید. بدین ترتیب، سرانجام تصميم بر هجرت به پاکستان گرفته شد، و جهت بررسى مجدد اوضاع و نيز چگونگى عبور از مرزهاى ايران و پاکستان سفرهايى نيز ترتيب داده شد، و اين تصميم بزرگ نهايتا در ٢٨ فروردين ١٣٧١ (هـ - ش) و با شرکت هفتاد نفر از اعضاى سماء (زن و مرد) عملى گرديد. اين کار شجاعانه و اساسی آنچنان منظم و سازماندهى شده بود که همۀ افراد از جمله رهبر سماء توانستند با حداقل مشکلات و به قصد استمرار و گسترش مبارزات توحيدى و آزاديخواهانه وارد پاکستان شوند.  بعد از اين هجرت عقیدتی - سیاسی (که افراد آن متشکل از شهرهاى مختلف بودند)، نظام ولايت مطلقه به تکاپو و جستجو افتاد و شروع به تجاوزگرى کرد، تا بلکه کارى کند و کسانى را به دام اندازد. اما تا مستبدين خبردار شدند کار از کار گذشته بود؛ و برنامه ها آنچنان سريع و سری تنظيم شده بودند که مجالی براى حرکات مذبوحانۀ استبدادى باقـى نگذاشتند، تا جایی که نمی دانستند این کار به کدام جهت و مملکت صورت گرفته است. و بنابر اخبارى که به سماء رسيد در این رابطه برخى مقامات وابسته به واواک در آذربايجان غربى احضار و توبيخ شده بودند، نحوی که از آنها توضيح خواسته بودند که چطور ممکن است حرکتی و خروجی بدين وسعت راه بيفتد، اما کسى از شما مطلع نشود؟! از این جهت ماننگ سگ هار یقۀ خانواده هاى مهاجرين را گرفتند و خواستند از آنها انتقام بگيرند، لکن عليرغم اظهار بى اطلاعى خانواده ها باز هم تعدادى را بازداشت و برخی هم زیر مراقبت واواکیها قرار گرفتند، که بعدا آنها را دچار مشکلات زیادی کردند. همچنین در اين تجاوزگریها صدها جلد کتاب موسی عمران که در خانۀ پدریشان بودند توسط ادارۀ اطلاعات غصب و غارت شدند. 

پنج ماهۀ اول دورۀ هجرت در پاکستان با مشکلات و دردسرى زیادی همراه بود؛ با وجود این، در همین دوره بود که جريانات مسلمانى که در آن ديار حضور داشتند کمکهايى را جهت مايحتاج روزانه به مهاجرين تقديم نمودند. لکن با توجه به اینکه موحدين آزاديخواه از طرفى بخود متکى بودند (و در سایۀ همين اتکاء بخود استقلال فکرى، سياسى، و تشکيلاتى داشتند)، و از طرف ديگر بنابر اينکه امواج تبليغات و تهديدات نظام ولايت مطلقه و نيز هياهوى ارتجاع و خرافه پرستى، فضا را مسموم و آلوده کرده بود، تقريبا بدون همکار و پشتبانِ جدی باقی ماندند. در اين اوضاع بود که موحدين آزاديخواه، بعنوان يک چارۀ مرحله اى، با علم کردن شعارِ: «توحيد در استقلال است و استقلال در اراده و بازوان تواناى موحدين است» در ١١ مهرماه ١٣٧١ راهى ميادين کوره هاى آجرپزى شدند و اين مکانها را به «شِعب استقلال ومقاومت» تبدیل کردند و در آنها به مبارزات خود ادامه دادند، و البته برای در امان بودن مناطق دور دست را انتخاب کرده و ٢٠ ماه «فرزندان کوير و کار» شدند. در اين مدت موحدین آزادیخواه با شجاعت تمام و در گرماى زياد به کار و تلاش پرداختند و توانستند عزت و آزادگى خود را حفظ نمايند، و در سایۀ سازماندهى و انضباط دينى، يک زندگى مناسب و فعال براى خود بوجود آورند، و در عين حال توانستند تشکيلات خود را نيز هرچه بيشتر تقويت نموده و مبارزۀ فکرى - سياسى خود را شکوفاتر سازند. لازم به ذکر است که نام شعب به ياد شعب ابى طالب و محاصرۀ پيامبر و يارانش در آن علم گردید. اصطلاح استقلال نيز ناشى از عقيده اى بود که موحدين آزاديخواه در اين رابطه داشتند و آن اينکه: براى مستقل مـاندن و حفظ اصول فکرى، سياسى، و تشکيلاتى، بايد به خود و نيروها و امکانات خود متکى بود. و اصطلاح مقاومت هم ناشى از اين اصل بود که: براى بقاء و حفظ موجوديت خود، بايد مقاومت کرد و براى تداوم موجوديت خویش بايد زحمت کشيد، و حتى براى مشاکلى که پيش بينى نشده محسوب می شوند بايد آمادگى گرفت، و هرگز نبايد تسليم گردید و اصول مبارزه را رها کرد.

حضور موحدين آزاديخواه در پاکستان بطور کلی ٣٢ ماه به طول انجامید، و طبعا در اين ٣٢ ماه کارها و فعاليتهاى زیادی در ابعاد مختلف فکرى، سياسى، اقتصادى، دعوتگرى و..... صورت گرفت، و حقا که اين دوره، یک دورۀ فعال و درخشان در تاريخ مبارزات موحدين آزاديخواه به حساب مى آيد. در این راستا قابل توجه اینست که بنابر ماهیت عقیدتی - سیاسی کار موحدین آزادیخواه هنوز دو ماه از حضور در پاکستان نگذشته بود که برنامۀ درس و مباحث فکرى - سياسى داير گرديد، و رهبر سماء جهت ارائۀ افکار و مواضع موحدين آزاديخواه  به طرح و تحليل مسائل متنوعى از ديدگاه توحيدى اسلام پرداخت، بنحوی که حاصل اين دروس و مباحث طی حضور در پاکستان بيش از ١٠٠ نوار صوتى در آمد، که بخشی از آنها در شبکۀ سماء انتشار یافته اند، و طبعا با انتشار آزاد آنها در سطح جامعه گنجینۀ بزرگى از فکار و عقايد توحيدى و آزاديخواهانه در ابعاد مختلف فکرى، سياسى، اجتماعى، فرهنگى، و اخلاقى در دسترس مردم قرار خواهد گرفت. همچنين دربارۀ مراسمات و ایام خاص سازمانى، محصولات فکرى، فرهنگى، و تشکيلاتى وسيعى از اين دوران بدست آمد (صوتى و تصويرى)، که خوشبختانه همۀ آنها محفوظ و جزو کارها و فعاليات ماندگار سماء در آن مرحلۀ مبارزاتى بحساب می آیند، بدین امید که در بین مردم و بصورت آزاد و علنی منتشر گردند.

چهار ماه بعد از استقرار در پاکستان (مرداد ١٣٧١) يک ماموريت بزرگ ۱۵ نفره بعنوان «ماموريت سرنوشت ساز» جهت تعميق و گسترش مبارزه و به دو هدف اساسى به داخل ایران تنظيم و ترتيب داده شد: هدف اول این مأموریت، الحاق حدود «صد نفر جديد» به صفوف سماء بود، که تحقق اين هدف با توجه به همۀ ابعاد در نظر گرفته شده بسيار امکان پذير بود. هدف ديگر اين ماموريت، جمع آورى کمکهاى مالى و طلب سهم المال از خانواده ها بود، که آنهم با توجه به آمادگى دو جانبه قابل دسترسى و تحقق پذير بود. از این جهت شواهد تحقق اهداف اين ماموريت به سرعت ظاهر شدند، بنحوی که در همان اوايل ماموريت، که تازه مقدمات وصول به اهداف تعيين شده فراهم شده بود موفقيتهاى بسیار چشم گيرى بدست آمد، و حاصل همين موفقيتها بود که بعد از کشف ماموريت (در اواسط کار)، هم افراد ملحق شده و هم اموال جمع آورى شده (همراه با افراد اعزامى و اموال ديگر سماء) بدست عمال نظام ولايت مطلقه افتادند. علاوه بر اينها حدود ٧٠٠ الی ٨٠٠ جلد کتاب نيز توسط عوامل واواک نظام استبدادی متصرف و غصب شدند. بلی، اگر اين ماموريت سرنوشت ساز افشاء و کشف نمی شد، کار سماء می توانست بصورت تصاعدى بالا بگیرد و حتى در همان زمان ممکن بود سماء به يک نيروى سياسى - اجتمـاعى تبديل شود، بطوری که نظام ولايت مطلقه از مهار آن عاجز باشد. اما متاسفانه فرار و خيانت يک زن اعزامى منجر به عقيم شدن اين ماموريت حساس گرديد و خانه هاى سرى سازمانى در اورميه و مياندوآب فاش و کشف شدند، و بدنبالش تمام افراد ماموريت دستگير گشتند، به جز يکى از آنها که توانست فرار کند و به پاکستان برگردد.

اعضاى دستگير شده بعد از شش ماه همراه با قيود و شروط از زندان آزاد شدند، و پس از مدتى بعد از آزادى(عليرغم اخذ ضمانت از آنها، البته به توصیۀ خائنی) اکثر آنها به صفوف سماء برگشتند. اما چونکه وضعيت عرا ق بدليل جنگ بين نظام بعثى و دول غربى تغييراتى کرده بود و برگشت به آنجا آسانتر بود، راهى کردستان عراق شدند. بدنبال آن (جهت هماهنگى و تبادل مسائل مختلف و رساندن کمک مالى به آنها) سماء دو نفر را در همان وقت به کردستان عراق فرستاد، که با موفقيت به مقصد رسيدند و اهداف مورد نظر را تحقق بخشيدند. البته اینهمقابل ذکر است که بعدها يکى از اين زندانى شده ها (همان کسی که بعد از آزادیِ اعضاء! به ادارۀ اطلاعات توصیه کرده بود از آنها ضمانت بگیرد)، خائنانه و خطرناک و از طرف واواک نظام استبدادى و مرتبط با کنسول اين نظام در پيشاور به پاکستان برگشت. اين خائن خطرناک که يکى از فرماندهان ماموريت سرنوشت ساز بود، چند وظيفه داشت: رهبر سماء را به قتل برساند، اعضای سماء را به دام نظام ولايت مطلقه بيندازد، و به تبع آن سماء را متلاشى نماید. اما خائن بودنش سودى بحال خودش و بحال نظام ولايت مطلقه نبخشيد و توسط سماء کشف گرديد؛ و همراه با يکى از اقوامش (که او هم عامل نظام ولايت مطلقه بود) دستگير شدند، و از هر دوى آنها اعترافات مهم و وسيعى بدست آمد، که شامل هزاران صفحه و دهها نوار صوتى است، و همۀ آنها نزد سماء محفوظ هستند.

 عداوت و خرابکارى نظام ولايت مطلقه عليه موحدين آزاديخواه در پاکستان، در فرستادن جاسوس و آدمکش براى کشف و قتل و نابودى آنها خلاصه نمی شد، بلکه در اين مدت چند ساله هر کاری که توانست انجام داد و به کمک کنسول و خانۀ فرهنگ و سفارت استبدادى (که مراکز جاسوسى و خرابکاریِ نظام ولايت مطلقه  هستند) به خرابکارى و تبلیغات مسموم و جاسوس پراکنى زيادى پرداخت، و مشخصا در راستای اینکه مبادا سماء زمينه هايى پيدا کند و فعالتر گردد و کار خود را گسترش دهد تلاش بسيارى به خرج داد و براى بى زمينه کردن سماء تبليغات وسيعى به راه انداخت. و در اين ميان عواملی که بين کردها و عربهای عراقى در پاکستان دست و پا کرده بود نقش اساسی بازى کردند؛ کمااینکه اعترافات گستردۀ عوامل قتل و تخريب نظام ولايت مطلقه (که نزد سماء محفوظ هستند) از وحشت عميق اين نظام نسبت به فراهم شدن زمينه هاى مبارزۀ سماء حکایت می کند، و در راه مقابله با سماء از هیچ تهمت و افترایی پرهیز نکرده است. يکى از کارهاى عجيبى که نظام ولايت مطلقه عليه سمـاء در پاکستان انجام داد گسيل کردن پدران اعضاى سماء به پاکستان و نگه داشتن و چرخاندن آنها به این طرف و آن طرف به مدت چند ماه در پیشاور بود! به اميد اينکه بتوانند فرزندانشان را به آغوش استبداد برگردانند. اما عليرغم اين حرکات و آواره سازى اين پدران، کارى از دست شان بر نيامد، و این پدران با دست خالى به ايران استبداد زده باز گشتند. البته اين پايان کار نبود و اين بار نظام ولايت مطلقه به خرافه گرى مذهبى پناه برد، و در اين راستا موجودات بسيار خرافه پرستى را عليه سماء استخدام نمود، که واقعا جار و جنجال عجيب و بسيار مفتى را عليه سماء به راه انداختند. و اهمّ تبليغات اين مزدوران خرافه پرست بدین قرار که  می گفتند هیچ فرزندى حق ندارد از حیطۀ پدرش خارج شود! و خاصتا اين تبليغات روى خواهران عضو سماء تمرکز بيشتری داشت و در رابطه با آنها بسیار وسیع تر بود. بدين شيوه، این ناکسان مزدور به اهداف نظام ولایت مطلقه خدمت می کردند و در همان حال به اين تبليغاتِ سخيف وجهۀ مذهبی ميدادند. بلی، اين موجودات غير شريف هر فتوايى را عليه سماء صادر می کردند، اما هرگز حاضر نبودند که به خود نگاهى بيندازند و عملکرد خود را ياد آورى نمايند، و بر اين اساس اعلام نمايند که يک انسان مسلمان نبايد عميل و مزدور يک نظام استبدادى باشد.

سرانجام با توجه به مشکلاتی که از حضور در پاکستان و خاصتا موانعی که در رابطه با گسترش مبارزه احساس می شد (که مسافت راه و هزینۀ سنگين ماموريتها و خطرات سر راه نمونۀ آنها بود)، و همچنين با توجه به وضعيت جديدى که به هر حال در کردستان عراق پديد آمده بود، در خرداد ١٣٧٣ تصميم گرفته شد که براى دوره ای کردستان عراق محل کار و فعالیت شود، و طبعا در اين رابطه زمينه سازيهايى شده بود و بعضی اعضاء هم در آن منطقه حضور یافته بودند (و حتی جهت فهم اوضاع آنجا بررسی تفصيلى يکى از اعضای اعزامی به پاکستان عَودت داده شد). خلاصه بعد از ماهها بررسى و زمينه سازى، بالاخره اين تصميم در ٣١ خرداد ماه ١٣٧٣ به اجراء درآمد، و بر اين اساس دهها نفر از اعضاى سماء راهى کردستان عراق گشتند و در آنجا به خواهران و برادران دیگر ملحق شدند. دربارۀ انتقال رهبر سماء نيز قرار شد و تصميم گرفته شد که همزمان با حرکت اعضای سماء، موسی عمران نيز به آنها ملحق شود، اما مشکلات غير منتظره اى در اين کار خلل زیادی وارد کردند، و با وجود اقدامات بسیاری که در اين باره صورت گرفت، لکن موانع پیدا و پنهان، تحقق اين انتقال بسیار اساسی را عقیم کردند، و در نتيجه اين الحاق هرگز صورت نگرفت. و مشخصا تعامل خصمانه با اعضای سماء در کردستان عراق، تغيير مقررات رفت و آمد در حدود ترکيه و کردستان عراق، و خلاف وعدۀ جاهایی که تهیۀ گذرنامه و رواديد به آنها محول شده بود، موانع اصلى الحاق رهبری بودند.

 در راه انتقال به کردستان عراق با کمال تاسف ۴ نفر از اعضاى سماء توسط نظام ولايت مطلقه دستگير شدند، که در محاکمات اطـلاعاتى و استبدادى و تنها به سبب عضويت در سازمان موحدين آزاديخواه به اعدام محکوم شدند. حکم اعدام يکى از آنها به نام خضر محمودى (ناصح وفادار) در ٢٣ آذر ماه ١٣٧۴ (يک سال و نيم بعد از دستگيرى) توسط انسان کشان واواک ولایت مطلقه در شهر اورميه به اجراء در آمد و بدین صورت اين انسان مسلمـان و آزاده به شهادت رسيد. و بقيهٴ اعضاى زندانى نيز با تخفيفاتى و با حبس ابد و حبس های طویل المدت و بدون وکیل و بدون حقوق زندانیان عقیدتی - سیاسی در سیاهچالهای استبداد ولایت مطلقه باقى ماندند و مورد ظلم و ستمهای بسیاری واقع شدند. ناصح شهيد در حالى دستگير شد که بر اثر تيراندازى عوامل استبداد زخمى شده بود. ناصح کسى بود که زودتر از ديگر اعضاء و جهت راهنمايى اعضاء در داخل مملکت مستقر شده بود. بدین خاطر و بدلیل فعاليت زياد و مؤثر، استبداديان نسبت به ایشان خشمگین و کينه دار شده بودند و  مسئلهٴ اعـدام ایشان حتمى گشته بود. اما اين جنايتکاران از ترس عواقب این جنایت ظالمانه و نيز به قصد وحشت آفرينى حاضر نشدند حتى جنازه اش را هم به خانواده اش تحويل دهند، و بدین جهت ایشان را در قبرستانى که نظام شرک و استبـداد و ماديت آن را قبرستان کافران ناميده و شامل جنازهٴ اعدام شدگان است به خاک سپردند. سـلام و درود بر روح جاودانش باد. شخص ديگری که دراين ميان زياد مظلوم واقع شد پدر رهبرى بود، بدین صــورت که اين پير مرد، بــدون اينکه حتى از انتقال اعضــاى سمــاء به کردستان عراق مطلع باشد، به مدت يک سال و نيم در اروميه زندانى گرديد، و در جریان بازجويى ها آنچنان او را شکنجه کردند که تا لبهٴ مرگ پيش رفت. متعاقب اين تعذيبات او را در بيمارستان انداختـه و حتى خبر مرگ احتمالى او را به رهبر سماء رساندند. اما با وجود همهٴ اين مشاکل و موانع، بازگشت مجـدد اعضـاى دستگير شدهٴ ماموريت تابستان ٧١ به صفوف سمـاء و انتقال موفقيت آميز اعضـاء از پاکستان به کـردستان عـراق، و تجمع بسيارى از اعضاى سماء در آن منطقه، دو موفقيت بزرگ براى سماء بود، و مجددا اين اميد بوجود آمد که صفوف سماء به سرعت گسترش پيدا کند و اهـداف عقيم شدهٴ ماموريت سرنوشت ساز و بلکه بيشتر بالاخره تحقق پذيرند. اين اميد بحـدى بجا و واقعى مى نمود که حتى سال ١٣٧٣ سال اعـلام موجوديت و سال گسترش سماء نام گرفت، و اين امر براى همگان قابل فهم بود.

لکن اين بار نيز «عوامل نامبارکى» مانع تحقق اهداف سماء گشتند، و گرچه در مورد اين عوامل، نگرانی هايى وجود داشت و پيش بينى هايى نيز شده بود، اما اينکه اين عوامل از نظام استبدادى ولايت مطلقه براى موحدين آزاديخواه خطرناکتر باشند، به زحمت تصور می شد. و اين عوامل، جريانات و نيروهایی در کردستان عراق بودند که علنا و مستقيما اماکن استقرار اعضاى سماء را مورد حمله قرار دادند و بعضی از اعضاء را دستگير و بعضی دیگر را پراکنده نمودند و اموال و امکانات محدودشان را به غارت بردند. البته به اين کارها نيز اکتفا نکردند؛ بلکه اعضاى سماء را به نيابت از نظام ولايت مطلقه بازجويی کرده و همراه با فيلمبردارى، آنها را تحويل خانواده هايى دادند که تـوسط واواک ولايت مطلقه به کردستان عراق ارسال شده بودند، و بدین شیوه و بصورت غير مستقيم آنها را به واواک ولايت نظام مطلقه تسليم کردند. لازم بذکر است که خانواده ها به زور واواک ولایت مطلقه و از روى ناچارى! راهى کردستان عراق شده بودند، و موظف بودند که فرزندانشان را از اين نيروها و جريانات آماده به خدمت! تحويل بگيرند، همان طرح و برنامه اى که در پاکستان اجراء کردند، اما در آنجا از آن نتيجه نگرفتند. و بدین ترتیب آنچه که نظـام ولايت مطلقه نتوانست در پاکستان انجام بدهد، در جلو چشم همگان، در کردستان عراق و به واسطهٴ جريانات و نیروهای محلی تا حد زيادى آن را به انجام رساند. نکتۀ جالب در اين رابطه اينست که اين نيروها وجريانات، کسانى بودند که بطور مفصل در جريان انتقال اعضاى سماء به آن ديار قرار داشتند و بارها دراين رابطه با آنها ملاقات و گفتگو شده بود، اما با وجود اينها؛ در حق سماء و اعضايش کارى کردند که بسيار خصمانه و خیلی تنفرآور بود. و حتى بعدها کسانی که شاهد این قضایا بودند چيزهاى واقعا جانگدازى را نقل می کردند، و اظهار ميداشتند که در طول اقامت طولانى خود درکردستان عراق، سختى هايى را که اعضاى سماء متحمل شدند، مشاهده نکرده بودند. واين برخوردهاى بیرحمانه دقيقا از دو مسئله ناشى می شد: يکى از پيوند و عمالگى آنها و از طرح و نقشه هایی که دراين رابطه با نظام ولايت مطلقه داشتند، و ديگرى از اسلاميت سماء وعداوت آنها با اسلام و مسلمين، بنحوی که سماء لقمهٴ مناسبى براى معامله! گشته بود. البته سماء اين مسائل را پيش بينى کرده بود، اما ناکامى الحاق رهبرى خيلى چيزها را بهم زد. و گرنه اين طرح و نقشه هاى سر راه! و «کمين عراق!» در اعترافات جواسيس نظام ولايت مطلقه نيز که به پاکستان گسيل شده بودند مفصلا منعکس شده بود.

 بعد از انتقال اکثريت اعضاى سماء از پاکستان به کردستان عـراق، رهبر سماء همراه با تعـدادى از اعضاء در پاکستان باقـى ماندند و منتظر بودند که از طريقى به اعضاى سماء ملحق شوند. اما وقتي که اعضاى سماء (مستقر در کردستان عراق) اصرار رهبر سماء مبنى بر الحاق را از طريق تلفن مى شنيدند به او تذکر میدادند که آيا مي خواهيد خودکشى کنيد؟!و بدين شیوه دشمنى مستبدین حاکم و محکوم و دشمنان توحيد و آزادى از حد خارج و به افراط کشیده شده بود. اين نوع تعامل، بدون شک از توحيدى بودن و استبداد ستيزى و نگرانی از رشد و گسترش کار موحدين آزاديخواه نشاٴت میگرفت، چيزى که آشکارا و به کرات تکرار می کردند. و خاصتا با توجه به اینکه فعالیت دیگــر احزاب و سازمانهای کردستان ایران در آن منطقه تا حد زیادی سست و بی رمق و نیز مهــار شده بود، و در این اوضاع سماء داشت نفس تازه ای به مبارزات ضد استبدادی می بخشید، این نگرانی ها را دو چندان می کرد. و بعد از اينکه همه چيز سمـاء را لگدمال کردند و در اين راه هيچ قانون و عرفى را رعايت ننمودند، رسما و علنا نيز فعاليت سماء را در آن منطقه ممنوع! نمودند، فعاليتى که صرفا فکرى - سياسى بود و براى ديگر احزاب و سازمان ها امرى عادى و بى دردسر و کاملا مجاز به حساب مى آمد. بله؛ در اين اوضاع بهتر بود که سفر رهبر سماء  به کردستان عراق به تاخير بيفتد، و خود رهبرى نیز تقريبا قانع شده بود که خوب است اندکی صبر نماید. در چنين وضعيتى که همه را بشدت رنج مى داد و خصوصا اينکه اعضاى سماء در کردستان عراق، علاوه بر تحت تعقيب بودن از طرف نظام ولايت مطلقه و عوامل پيدا و پنهان آن، از نظر مالی نیز در وضعيت بسيار وخيم و نگران کننده اى قرار گرفته بودند، رهبر سماء به يکى از اعضاى سماء ماموريت داد تا به هر قيمتى که شده امـوال و دارايى لازم را به خواهران و برادران مقيــم کردستان عـراق برساند. بر این اساس، شخص آمادۀ اين ماموريت در پاييز ١٣٧٣ به قصد رساندن اموال و دارايى به اعضاى مقيم کردستان عراق از پاکستان حرکت کرد. اما دريغا که اين برادر به مقصد نرسيد و در داخل مملکت استبداد زدهٴ ايران به اسارت حافظان نظـام استبدادى در آمد، و به اتهام عضويت در سازمان موحدين آزاديخواه ايران حبس و زندانى گرديد، و بدین صورت مشکلی که حل آن ضروری و جزو فوریات محسوب می گشت کماکان بجای خود باقی ماند. مسئلۀ اساسی دیگر در رابطه با انتقال اعضاء و تغییر مکانِ مبارزه این بود که سازمان موحدين آزاديخواه در نظر داشت در کردستان عراق اعلام موجوديت کند و بدين مناسبت يک مراسم رسمى و علنى برگزار نمايد. اما با وضعی که براى سماء پيش آمده بود، چنين چيزى اصلا امکان پذير نبود. بنابراين، سماء بدین نتيجه رسيد که چاره ای نیست و باید اين مهم را ولو بصورت ناقص و مختصر و بدون حضور اکثریت اعضاء در پاکستان انجام دهد. بدینصورت سماء روز ١۵ آذر ماه ١٣٧٣ را روز «اعلام موجوديت» تعيين کرد، و بدين مناسبت، موسى عمران در پرس کلاب پيشاور (پاکستان) طى يک نشست مطبوعاتى و با حضور ١٨ خبر نگار پاکستانى، موجوديت سازمان موحدين آزاديخواه ايران را رسما اعـلام نمود و در همانجا اهداف و نحوۀ مبارزۀ سماء با نظام ولایت مطلقه را بیان کرد. بدنبال سخنان رهبر سماء، خبرنگاران نیز سؤالات خود را مطرح کردند و موسی عمران نیز به آنها پاسخ گفتند. اين اعـلام موجوديت در جاى خود بسيار مؤثر واقع شد، و سخنان و مواضع رهبـر سماء، همراه با تصاوير ايشان، در بسيارى از روزنامه هاى پاکستان، اعم از محلی و سراسرى منتشر گرديد و سر و صداى زيادى بپا کرد. نام برخى از اين روزنامه ها که حالا هم نسخه هاى تعــدادى از آنها در اختيار سمـاء است از اين قرارند: ١- روزنامهٴ پاکستان ٢٩ دسامبر ١٩٩۴، ٢- روزنامهٴ آج ٢٩ دسامبر١٩٩۴، ٣- روزنامهٴ پيغام ٢٩ دسامبر١٩٩۴، ۴- روزنامهٴ جسارت ٢٩ دسامبر ١٩٩۴، ۵- روزنامـهٴ THE NEWS (بين المللى) ٢٩ دسامبر ١٩٩۴. در این اعــــــلام مــــــوجودیت (١۵ آذرماه ١٣٧٣) علاوه بر اين مصاحبهٴ مطبوعاتى مؤثر، اولين مرامنامه و اساسنامهٴ سماء نیز منتشر گرديد. همچنين در اين روزِ به ياد ماندنى، اعلاميهٴ ١١٠ صفحه اى سماء هم (که به مناسبت اعـلام موجوديت سمـــــــاء تهيه شده بوده و کليات مواضع فکرى - سياسى سماء را بيان می کرد) منتشر گردید. پس فرداى آن روز رحيم الله يوسف زى نمايندهٴ روزنامهٴ THE NEWS و نمايندهٴ بخش پشتوى بى بى سى هم يک مصاحبهٴ اختصاصى (راديويى) از رهبر سماء بعمل آورد، اما هرگز پخش نگرديد. و آقاى يوسف زى در اين باره در پاسخ سؤال يکى از اعضاى سماء گفته بود: وقتى مصاحبه را براى آنها (بى بى سى) فرستادم ابتدا وعدۀ پخش را دادند، اما بعدا معذرت خواستند و گفتند که پخش اين مصاحبه میتواند روابط ما را با دولت ايران بهم بزند.

٣- مرحلۀ اعلام موجوديت و استمرار مبارزۀ پُر خطر!

بعد از اعلام موجوديت (با توجه به اينکه اين بار سماء داشت در صحنهٴ اجتماع ظاهر مى شد) دشمنان توحيد و آزادى و در رأس آنها نظام استبدادى ولايت مطلقه، بسيار هار و نگران شدند، خاصتا اينکه اين اعلام موجوديت و مصاحبه ها و انتشار مرامنامه و اساسنامه و انتشار اعلاميهٴ ١١٠ صفحه اى، هم کـار و فعاليت سماء را جدى و پر محتوا و مستمر جلوه میداد، و هم اين اعلام موجوديت، همراه با حضور دهها نفر از اعضاى سماء در کردستان عراق بود. از اين جهت آنها به تکاپو افتادند و در پاکستان و کردستان عراق و داخل  به عداوت و مقابله با سماء پرداختند. نظام ولايت مطلقه رسما و علنا خواستار اخراج رهبر سماء، موسى عمران، از پاکستان گرديد، و اين در خواست در روزنامه هاى رسمى پاکستان از جمله در روزنامهٴ جنگ هم منتشر شد. در کردستان عراق نيز فعاليت سمــاء علنا و عملا ممنوع گشت، و با تهاجم یاران استبــداد به مقرات سماء، برخى اعضــاء دستگير و برخى هم تحويل خانواده هاى ارسالى داده شدند، و بقیه را نیز پراکنده نمودند. همچنين در داخل مملکت، به فرماندهى واواک نظام ولايت مطلقه، موج تهمت و افتراء را عليه سماء به راه انداختند و کارى کردند که کمتر کسى جرئت کند از سماء دفاع نمايد و مواضع واقعى آن را روشن سازد. بدنبال تقاضاى رسمى و علنى نظام ولايت مطلقه ازدولت پاکستان، مبنى بر اخراج رهبر سماء از پاکستان، وزارت خارجهٴ پاکستان طى يک موضعگيرى نامسئولانه اعـلام کـرد که دولت پاکستان موسى عمـران را به دليل مصاحبهٴ غير قانونى!! در پيشاور از خاک پاکستان اخراج ميکند. متعاقب اعـلان اين تصميم رسمى، نيروهاى اطلاعات مخفى پاکستان، براى اجراى اين تصميم وارد عمـل شدند. بعد از اعلان اين تصميم غيرمسئولانه و غير انسانى، که در روزنامه هاى رسمى و سراسرى پاکستان نيز منتشر گرديد، از سازمان موسوم به ملل متحد (يو ان) و بخش پناهندگى آن (در اسلام آباد)، که غير مسئولتر از وزارت خارجهٴ پاکستان بود، از طرف موسی عمران تقاضاى دخالت گرديد. اما چون يو ان و بخش پناهندگی آن اکثرا زمانى دخالت ميکند که ايادى و عوامل غربى در خطر بيفتند، در اين قضيهٴ حساس و خطر آفرين، هيچگونه دخالتى نکرد! ، در حاليکه کاملا در جريان اين قضايا قرار گرفته بودند. و در واقع اين عدم دخالت چراغ سبزى بود براى مجاز بودن د ستگيرى رهبر سمـاء و اخــراج آن به ايــران ولايت مطلقه. بنابراين، خطر جانى که رهبر سماء را تهديد مى کرد هر چه افزونتر گشت. و همين بود که چند روز بعد از اعـلام موضع وزارت خارجهٴ پاکستان، خانهٴ موسى عمران در حومهٴ پيشاور از طرف نيروهاى اطلاعات مخفى پاکستان محاصره گرديد. اما چون رهبر سماء در خانهٴ يک همسايهٴ افغانى مخفى گردید، امکان پيدا کردنش را نيافتند و به آنها گفته شد که ايشان بعد از ظهر! بر میگردد، و افراد اطلاعات مخفی پاکستان نيز ناچارا و بعد از چندى اصرار بدان تن دادند. اما در مقابل، زنده ياد واقف شهيد را که در باب خانه بود به گرو گرفته و با خود بردند و چند روز او را نگه داشتند. بدینصورت رهبر سماء نجات پیدا کرد و بعد از رفتن مأموران اطلاعاتی، رهبر سماء از خانۀ همسايه بيرون آمد و به پيشاور رفت، و بعد از چند روز اختفاء و آمادگى گرفتن براى سفر، سرانجام ایشان توانست در چهارم بهمن ماه ١٣٧٣ از پاکستان خارج شده و به ازبکستان برود و از آنجا نيز راهى ترکيه گردد. با این حال، مأموران اطلاعاتی به خانۀ حومۀ پیشاور سر میزدند و زمان برگشت ایشان را می پرسیدند! و بدين صورت و با همۀ مشکلات سر راه، رهبر سماء توانست به قصد الحاق به اعضاى سماء در کردستان عراق از پاکستان خارج و پيروزمندانه به ترکيه برسد و اميد به پيشرفت و پيروزى را تجديد نمايد.

 موسى عمران جهت تحقق اين حضور ضرورى، توانست تا سلوپى (در مرز ترکيه و عراق) حرکت کند، و با توجه به اينکه اسناد و مدارک و نوشتجات زيادى همراه داشت، که هنوز امکان رساندن آنها به کردستان عراق فراهم نشده بود، عبور ازاين مناطق بسيار خطرناک بود، چرا که اين مناطق، جنگى اعلام شده بود. تا زمانی که رهبر سماء به سلوپى رسيد، احتمال عبــور از مرز قوى بنظر مي رسيد، چرا که قبل از حرکت از آنکارا  نحوهٴ عبور پيگيرى شده بود، اما وقتي که به سلوپى رسيد، اوضاع خلاف بررسى هاى بعمل آمده بود، و عليرغم سعی و تلاش سه شبانه روز و بررسى حتى راههاى کوهستانى، اين هدف بالاخره متحقق نگرديد، و رهبر سمــاء ناچارا به آنکارا بازگشت، و در آنجا به دليل عدم وجــود چارهٴ ديگرى، خود را به سازمان موسوم به ملل متحد (بخش پناهندگى - يو ان اچ سى آر) جهت کسب پناهندگى سياسى معرفى نمود. هنوز چند روزى از حضور موسى عمران در آنکارا نگذشته بود که مسئلهٴ اعضاى باقى مانده در پاکستان، که قرار بود آنها نيز بعد از رسيدن رهبرى به کردستان عراق حرکت کنند، با اعضاى سماء در کردستان عراق در ميان گذاشته شد. و سرانجام بدنبال اعلام وقت مناسب از طرف اعضاى مستقـر در کردستان عراق يعنى تعطيلات نوروزى ١٣٧۴ رهبر سماء نيز با اين تاريخ موافقت کرد و طى ارسال پيامى از طـريق فاکس به پاکستان، به اعضاى باقى مانده اعلام کرد که بعد از انجام دادن کارهايشان ميتوانند حرکت کنند. اعضاى مقيم پاکستان چند روز بعد از ارسال اين پيام از طرف رهبرى حرکت کردند، اما در اين حرکت دو سه تخلف مشاهـده شدند که شک برانگيز بودند: اول اينکه همه با هم حرکت نکردند، بلکه دو نفر ازآنها حرکت کردند که خلاف نص پيام بود. ثانيا اين دو نفر پيش از انجام کارهاى محوله حرکت کردند که آنهم خلاف نص پيام بود. ثالثا قرار بوده که آنها قبل از ورود به مرز ايران (در تربت) به مرکز حـرکت تلفن بزنند، که اين کار نيز، عليرغم وجود قرار داد (بنا به گفتهٴ شخص مرکز حرکت) هرگز صورت نگرفت. در همين اثناء با توجه به اينکه رهبر سماء نتوانست به کردستان عراق برود، بعد از تماسهاى زياد بين رهبرى و اعضاى سماء در کردستان عراق، چنين تصميم گیری شد که يکى از اعضاى مقيم کردستان عراق، رواديدى ترتيب دهد و به آنکارا سفر نماید. طبق اين تصميم، ميبايست فردى از طرف آنها انتخاب و جهت مبادلهٴ تفصيلى اخبار و تشريح حوادث روى داده و رساندن آخرين مسائل و مشکلات کردستان عراق و نيز اخذ آخرين برنامه ها و طرحهاى سمـاء و دريافت نوشتجات سماء به ترکيه اعزام شود. در اين راستا فردى مامور تهيهٴ گذرنامه و رواديد می گردد، لکن متأسفانه در اثناى ماموريت مرتکب خيانت بزرگى می شود و همراه با اموالی که براى تهیۀ گذرنامه و رواديد به او داده شده بود در ١٣ فروردين ۱۳۷۴ فرار می کند و در ميان قبايل مسلح منطقه پناه می گیرد، و بدين شيوه سفر کسی که قرار بود به ترکيه برود و با رهبر سماء ملاقات و گفتگوى مستقيم داشته باشد مختل گرديد. در چنين اوضاع و احوالى و هنگامی که رهبر سماء نمی توانست در کردستان عراق حضور پيدا کند (و اعضاى سماء نیز يا در زندان بودند يا در کردستان عراق تحویل خانواده های اعزامی داده شده بودند و يا در راه حرکت به کردستان عراق بودند)، اين خيانتکار فرارى و سارق اموال سماء، همراه با دو سه عنصر دیگری که آنها نيز به شیوۀ بد و خيانت بارى از سماء جدا شده بودند، جهت اثبـات ندامت و کسب نان خيانت مرتکب خیانتهای شرم آورى شدند، و همگام با هجوم و محاصرۀ همه جانبۀ مستبدين حاکم و محکوم و در هماهنگی با نظام مکار ولايت مطلقه و مستبدين اسلام ستیزِ منطقه خواستند طرحهای مأموران اعزامیِ واواک به پاکستان را در آنجا عملى نمايند. بدین صورت و در اين وضعیت ناهموار در پى شکست و نابودى سماء و برآوردن آرزوهاى مستبدين و دشمنان توحيد و آزادى بر آمدند؛ اما حقا که شکست و نابودى مستحق خائنان و مستبدين حاکم و محکوم و عزت و پيروزى لايق موحدين آزاديخواه است. و طبعا آنچه در اين ميان مجددا عيان و عريان گرديد، همانا جبهۀ مشترک دشمنان توحيد و آزادى و نيز ماهيت کسانی است که در اوضاع بد و ناهموار پوکى و ترسويى خود را به نمايش می گذارند. البته اقدامات مستبدين و اسلام ستیزان عليه سماء و خیانتهای ايام تلخ و ناهموار دامنه دار بود، و حتى براى اعضايى که در کردستان عراق باقى مانده بودند مشکلات بسيارى ايجاد کردند، در نتيجه آنها نيز مجبور شدند که به زندگى مخفيانه پناه ببرند و به شیوۀ غیر علنی فعاليت نمايند. با وجود اين، اعضاى باقى مانده طى تعقيبات چند طرفه (و با کمک سلاح و نفرات قبايل مزدور) چند بار دستگير و غارت شدند. آخرين مورد دستگير شدنشان در راه عزيمت به ترکيه بود (که دست واواک ولايت مطلقه در آن هُویدا بود)، و در آنجا حتى خطر تحويل شان به نظام ولايت مطلقه بسيار بالا گرفت. لکن به درخواست سماء و اعلام خطر جانى آنها سازمان عفو بين المللى در قضیه دخالت نمود، و سرانجام به کمک اين سازمان، اعضاى دستگير شده از زندان يکى از احزاب عراقى آزاد شدند و این بار نیز! نجات پیدا کردند، و بالاخره در بهار  ۱۳۷۵ وارد ترکيه شدند.

بعد از گزارش اين اوضاع به رهبر سماء، اولين کار ایشان اين بود که حرکت اعضاى سماء را که ميخواستند از پاکستان به کردستان عراق بيايند متوقف سازد، بر اين اساس به پيشاور پاکستان تلفن نموده و به آنها اعـلام کـرد که فعلا حرکت نکنند. اما متاسفانه دو نفر از آنها حـرکت کرده بودند، لکن هنوز به مرز ایران نرسيده بودند و قرار تلفنى داشتند. بنابراين به اعضاى حرکت نکرده دستور اکيد داده شد که روى قرارداد تلفنى خود حساس باشند و به آنها دستور بازگشت دهند. ولی افسوس که در اين کار حساس سهل انگارى گرديد و پيام بازگشت هرگز به آنها نرسيد، و با ورود به مرزهاى ايران هر دویشان دستگير شدند. يکى از اين دو فرد برادر عزيز رسول باوند (واقف) بود که بعد از يک سال زندانى و در اولين روزهاى بهار ١٣٧۵ توسط انسان کشان نظـام استبـدادى ولايت مطلقه اعدام و به شهادت رسيد. روحش شاد و یادش همیشه زنده باد. و ديگرى خواهرى بود که همراه واقف دستگیر و زندانى گرديد و بعنوان عضو سماء و بدون هرگونه وکیل و حقوقی به اعدام محکوم گشت، ولی بعدا این حکم استبدادی و ظالمانه به حبس ابد تخفیف یافت. علت اصلى اعـدام «واقف شهيد»  وفادارى اش به سماء و وحشت آفرينى درمنطقـهٴ خانه (پیرانشهر) و نيز نزديکى خانوادگى ايشان به رهبر سماء بود. استبداديان واقف شهيد را همراه با شکنجه هاى وحشيانه اعدام کردند، و همان برخوردی را که با جنازۀ ناصح کردند در مورد واقف نيز مرتکب شدند و از تحويل جنازه ایشان به خانواده اش خوددارى کرده و او را در همان قبرستان موسوم به «قبرستان کافران» به خاک انداختند.

در اين گيرودار و هنگامی که رهبر سماء در ترکيه (آنکارا) بسر می برد و منتظر انتقـال به مملکت ثالثى از طرف يو ان بود، نيروهاى امنيتى ترکيه، پناهجويان را جهت اخراج به ممالک شان علنا شکار می کردند، و در اين شکار بی رويه روزى نوبت رهبر سماء رسيد، و با وجود داشتن ورقهٴ رسمى يو ان، ميتهاى ترکيه به خانهٴ ايشان حمله ور شده و او را به قصد اخراج به ايران همراه با همسر و فرزندش بازداشت کردند. بعد از دو روز بازداشت و آماده سازى، سرانجام روز ۶ ارديبهشت ١٣٧۴ رهبر سماء و همسر و فرزندش را براى تحويل به نظام ولايت مطلقه سوار ماشين نموده و همراه با ماموران «ميت» با خود بردند. اما در منطقه اى بنام چَنقيه، هنگـام پیاده شدن از ماشین و در لحظه اى که به وسط خيابان رسيده بودند، موسى عمران از دست آنها پرید، و جهت علنی سازی، فریاد کنان خود را به میان مردم انداخت. ميتها که او را دنبال میکردند، فرصتى پيدا شد تا همسر رهبرى نیز فرار نمايد، و پسر بچه روى دست ماموران ماند (که خود مشکله اى براى آنها شد!). و بدینصورت ميتها نتوانستند کارى بکنند و از رسيدن به آنها ناتوان ماندند. اما نيروهاى انتظامى به يارى ميتها شتافته و مجددا آنها را دستگيرکردند، البته بعد از آنکه کار علنی سازی و رفتن به میان مردم متحقق شده بود. بدنبال آن، مقاومت شديد و فريادهاى شديدتر منجر به تجمع مردم گرديد و تعدادى هم در مسئله دخالت کردند. متعاقب اين تجمع، انبوهى از عکاسان و خبرنگاران تلويزيونی حضور پيدا کردند، و عليرغم برخورد تند و تيز مأموران بکار خود ادامه دادند، و در اين ميان خونی که از ميان دست بندهاى رهبر سماء می چکيد جلب توجه می کرد. اما سرانجام بعد از تعهد ميتها مبنى بر عدم اخراج آنها تا انتقال به مملکت ثالث، رهبر سماء و همسر و فرزندش به مرکز امنيت آنکارا باز گردانده شدند. بعد از اعطای اقامۀ موقت، آنها را روانهٴ شهر يوزگات نمودند و در آنجا آنها را به محلى زندان مانند و داراى شرطهٴ مسلح سپردند، جايیکه محل پناهجويان مسئله دار بود. روز ٨ ارديبهشت پناهجوها موسى عمران را صدا زدند که بياييد تلويزيون دارد وقايع شما را نشان میدهد (شبکهٴ ستارحوادث روز ششم را پخش میکرد)، و بدینصورت پناهجوها نيز در جريان اوضاع قرار گرفتند.

 بعد از مصاحبۀ مجدد و اعطاى اقامت موقت (بعد از حدود دو ماه محبوس شدن در شهر يوزگات، از ادارۀ امنیت یوزگات موسى عمران را صدا زدند و حکم اخراجش را به ایشان اعلام کردند! و طى مکتوبى به او گفتند که بايد در عرض ۱۵ روز ترکيه را ترک نمايد. البته رهبر سماء در طول زندان مذکور با يو ان ارتباط تلفنى داشتند و يو ان به او اطلاع داده بود که پناهندگی سیاسی شما از طرف آنها (يو ان)  پذیرفته شده است؛ و حتی اعلام کرده بودند که پروندۀ شما تحويل سفارت کانادا داده شده است. و همين بود که بعد از دريافت «اخراج نامه» يکسره راهى مقر يو ان در آنکارا گردید. اما هنگام مراجعه، يو ان پذيرش رهبر سماء را انکار! و خواستار مصاحبۀ مجدد! گرديد. موسى عمران هم ضمن يادآورى سخنان آنها مصاحبۀ مجدد را قبول نمود. پس از مصاحبۀ مجدد و اعتراف مجدد مبنى بر پذيرش (البته بعد اعتراضات و سر و صداهای زیاد)، رهبر سمـاء بالاخره توانست ورقۀ قبولى پناهندگی سیاسی را از يو ان دريافت نمايد. بدنبال پذيرش، يو ان پروندۀ رهبر سماء را «اضطرارى و عاجل» اعلام کرد. اما چون در اين مهلت ١۵ روزه کارى نکردند، رهبر سمــاء عزم استانبول نمودند و در آنجا در مناطقی دور افتاده منتظر اقدامات يو ان ماندند. بعد از ۵ ماه انتظار! يو ان به رهبر سمــاء اعلام نمود که پروندهٴ شما چون اسلامی است! خيلى سنگين است؛ اما بعد از تلاشها و ارائۀ آن به ممالک مختلف، بالاخره «دولت دانمارک» شما را پذیرفته است، ولی با وجود این، يو ان براى خروج شما از ترکيه کارى نمی تواند انجام دهد؟! دروغی که براى يأس موسى عمران از يو ان کافى بود، چرا که يو ان در ترکيه (و در همۀ ممالک) قدرت مطلقۀ استعمارگران بحساب می آید. بگذریم از اینکه در خارج کردن اخراجیهای ديگر و داراى همان نوع پرونده (عاجل - اضطراری) مشکلى نداشت، الا اينکه آنها بیشتر بهايى! بودند. بعد از اين، موسى عمران (همراه با همسر و فرزندش) به قصد رفتن به مملکتی به ارادۀ خود متوسل شدند. بدین ترتیب و در وضعى بسيار نامناسب و از راه قاچاق و پياده روى شبانه (و بوسیلۀ بَلَم) در ٧ آذر ماه ١٣٧۴ بسوى يونان حرکت کردند، اما بر خلاف همۀ انتظارات «خیلی موفقيت آميز» به آتن رسيدند؛ و از همه جالبتر اينکه ١٢ ساعت پس از رسيدن به آتن (١٠ آذر ماه) صاحب فرزند ديگرى! شدند. و بدين شیوه با پيمودن راه رنج و خطر و احتمال غرق شدن (که نيازمند اراده اى جدى و عزم راسخ است) از همکارى يو انِ تبعیضگر بى نياز شدند و نجات يافتند. و الحق توکل به الله و درک عمل خود و عدم تکيه به شايعات ابتکاراتى عجيب خلق می کند و حتى ضعفهای راه حرکت را به قوت مبدل می سازد. در آتن بعد از چند هفته سؤال و جستجو دربارۀ نحوۀ رفتن به ممالک ديگر، روزى رهبر سماء به «سفارت دانمارک» هم مراجعه کردند، تا مسئلۀ پذيرش پناهندگى سياسى ايشان از طرف دولت دانمارک مشخص شود. در اين مراجعه مسئولان سفارت سريعا به اين مسئله جواب داد و پذيرش پناهنگى سیاسی ايشان را تاييد کردند، و پس از اخذ گذرنامۀ ورودى (ليسه پاس) رهبر سماء توانست در ٨ دى ماه ۱۳۷۴ بدون مشکل به دانمارک پرواز نمايد.

دربارۀ اسناد و مدارک سماء نیز (که موسی عمران آنها را همراه خود حمل می کرد) باید گفت: تا قبل از رفتن به استانبول، اسناد و مدارک سماء در خانه اى در آنکارا جا گذاشته شده بودند، و در استانبول نيز تا فراهم شدن زمينه هاى بعدى به شخصى سپرده شدند. اما دربارهٴ اعضاى سماء که از کردستان عراق به ترکيه رفتند، چيزهاى زيادى ذکر کردنى است و آنها نيز دچار مشاکل و موانع بسیاری شدند. و علاوه بر ضرب و شتم و دستگير شدن و به خطر افتادن چندين باره، يو ان هم مشاکل زيادى براى آنها ايجاد کرد، و به گفتهٴ يکى از مترجمين «يو اِن» چون آنها عضو يک سازمان «توحيدى و اسلامى» بودند، بعد از سالها قبولى از یو ان، آنها را بجايى منتقل نمی کردند، و هنگامی هم که اين اعضاء (و در اين رابطه) دست به اعتراض و اعتصاب زدند، خود يو ان شرطهٴ ترکيه را وادار به برخورد با آنها کرد. اما با توجه به اعتراضات گسترده اى که سماء صورت داد و خطر جانى آنها را اعلام نمود و بسیاری از نهادهاى مربوطهٴ غربى (و من جمله سازمان عفو بين المللى را در جريان وضع آنها قرار داد، سرانجام يو ان نيز حرکت کرد و بعد از سه سال قبولى! آنها نيز به مملکت ثالثی منتقل شدند. البته لازم است همينجا ذکر شود که اکثر بلاهايی که بر سر پناهجويان مى آيد، ناشى از بی توجهى يو ان و اِشارات آنست، نهادی که در حقيقت مرکز کاريابى و سياستگذارى غربيست و به فکر آنهاست، نه در غم حقوق پناهجویان و آوارگان سیاسی. بعد از انتقال رهبر سماء به دانمارک، ايشان شروع کردند به فعاليتهاى فکرى - سياسى و دفاع از زندانيان سماء در سياهچالهاى نظام ولايت مطلقه، و دراين رابطه کار زیادی انجام دادند و کمتر جايى ماند که رهبر سماء برايش چيزى ننويسد و يا با آن تماس برقرار نکند، و برخی ازاين فعاليتها در تعدادی از نشريات ايرانيان مقيم اروپا و راديوهاى خارجى نیز منعکس گرديد. و نمونۀ اثر و انعکاس اين فعاليتها نامهٴ مفصلى است که عبـدالکريم لاهيجى رئيس جامعهٴ حقوق بشر ايران به محمد خاتمى رئيس جمهور نظام ولايت مطلقه در مورد زندانيان سماء ارسال کرده و آن را منتشر نموده است، و در آن، اسامى اعضاى زندانى سماء بعنوان نمونهٴ زندهٴ نقض حقوق بشر ذکر شده اند. اما هنوز سه ماه از حضور رهبر سماء در دانمارک نگذشته بود که خبر تأسف بار اعدام رسول باوند (واقف شهید) توسط نظام استبدادى ولايت مطلقه به ایشان رسید. در مورد اين جنايت، که قبلا نيز حکم اعدام واقف به جاهاى بسيارى ارسال شده بود، کار زيادى صورت گرفت و خبر اعدام اين مسلمان آزاديخواه به همهٴ اطراف ارسال گرديد. لازم به ذکر است که خبر شهادت خضر محمودى (ناصح) در يونان به رهبر سماء رسيد، که زمينهٴ کار روى اين جنايت نظام ولايت مطلقه بسيار نامساعد بود. اما با وجود اين، در رابطه با شهادت ايشان نیز همان وقت اطلاعيه اى صادر شد و از طريق فاکس به جاهايى که شماره فاکس آن موجود بود ارسال گرديد. و بعدا نيز روى شهادت اين جوان رشيد و اين شهيد راه توحيد و آزادى کار گسترده ترى صورت گرفت.

۴- مرحلۀ کيفيت و انسجام بيشتر

الحق موحدين آزاديخواه در طول عمر مبارزاتی خود سال به سال رشد و تکامل پيدا کرده و در جهت ارتقاء و بالا بردن کيفيت کار خود تلاش پى گير نموده اند. و چون در خط توحيد بوده و راه آزادى بشريت را انتخاب کرده و در صراط مستقيم حرکت نمودهاند، اين امکان را يافته اند که کار خود را ارتقاء داده و رشـد و تکامل بخشند. اما اگر در هر مرحله اى، ارتقاء و رشد و تکاملى ميتواند وجود داشته باشد، در بعضى از مراحل، اين ارتقاء و رشد و تکامل، ميتواند صورت تصاعدى پيدا کند و قضيه را وارد مراحل عاليترى نمايد. سازمـان موحدين آزاديخـواه ايـران از ۵ تيــر ماه ١٣٧٩ وارد مرحلـه اى شـده است که اين رشد و تکـامل تصاعـدى در آن به چشم مى خورد، و از این جهت این مرحله را ميتوان «مرحلهٴ کيفيت و انسجام بيشتر» خواند. اين مرحله با تصويب و انتشار مجدد مرامنامه و اساسنامه، همراه با مقدمه اى مبسوط، در ۵ تير ماه ١٣٧٩ آغاز شده و به اميد الله به «مرحلهٴ علنى شدن» ختم خواهد شد، مــرحله اى که تنها با زوال مانع اصلى يعنى نظام استبدادى ولايت مطلقه ميتواند تحقق پيدا کند. در مرامنامه و اساسنامهٴ جديد و مقدمهٴ آن، مواضع سماء در ابعاد مختلف فکـرى، سياسى، اقتصادى، اجتماعى، فرهنگى، هنرى، و مواضع سماء دربارۀ مردان و زنان، دعوت و روش دعوت، اهداف اساسى و نهايى، ادبيات توحيدى، و غيره، بيان شده است. همچنين شکل و ماهيت تشکيـلات سماء و شرایط عضویت و وظایف و حقوق اعضاء در اساسنامه درج شده است. اينست که ميتوان گفت اين سند اساسى، که قانون سمـاء محسوب ميشود، از هر لحاظى يک سند ممتاز مي باشد، و مُحتواى آن، بيانگر عقايد، مواضع، و روش توحيدى و آزاديخوانهٴ سازمان موحدين آزاديخواه ايران است. همچنين اين مرحله با کار و فعاليت فکرى، سياسى، و تشکيلاتى در داخل و خارج ایران، و خاصتا در امر تماس و ارتباط مستقيم با مردم تداوم يافته است. و خلاصه در ابعاد مختلف از جمله در ميدان تدوين و نشر افکار و عقايد توحيدى و ارائـهٴ مواضع سياسى  و پخش آنها به صورتهای کتبى و صوتى و تصويرى، مرحله اى ارتقاء يافته و داراى کيفيت و انسجام بيشتر است. و قانون جديد، تاريخچهٴ سماء، تحليلات متنوع، اطلاعيه ها و بيانيه ها، مقالات قرآن و سنت، نوارها و سخنرانيهاى رهبرى، بزرگداشت اعياد و ایام، و بقيهٴ مواضع فکرى - سياسى که در شبکهٴ جهانى (اينترنتى) سماء ارائه شده و میشوند، اسناد فعالیت و نشر افکار و مواضع سماء در اين مرحله است. و حالا که سالگرد اعلام موجوديت سماء را جشن می گیریم (و بهمین مناسبت شبکۀ جهانى سماء نيز افتتاح گرديده) اين مرحله هم ان شاء الله وارد تحرک و فعاليت وسيع تر و پر بارترى خواهد شد.

اللّه اکبــــــــــــر اللّه اکبــــــــــــــــر، ســـــــــــــــلام بر مـــــــــــــــوحدين،

مـــــــــــــرگ بر استبـــــــــــــداد، بــر قـــــــــــــرار بــــــــــــاد آزادى،

بــر کنـــــار بــاد نظـــــام استبــــدادی ولايـــــــت مطلقــــــــــه،

برقـــــــرار بــــــاد جمهـــــــوری متحــــــدۀ مـــــــــردمی،

شعله ور بـاد قیــام استبـداد برانداز مــردم ايــران،

پيش بسوى آزادى و مردمسالارى و کثرتگرایی

****************************

********************

***************